เรื่องเล่าไม่รู้จบ

วันนี้ได้ตรวจสุขภาพ ระหว่างรอคิวพบหมอ

เห็นว่าคุณหมอทั้งหมดจะคลำใต้คอของทุกคน

เลยนึกถึงเรื่องจริงที่เกือบจะลืมไปแล้ว .... เอดส์

เรื่องที่เกิดขึ้นจริง แล้วจะเป็นเรื่องธรรมดาในอนาคต

ว่า...คนนั้นตาย คนโน๊นก็ตาย ..เพราะเอดส์

.

แล้วคนยังไม่มีความเข้าใจอีกว่ามันเป็นยังไง

ไม่รู้ว่าคนติดเชื้อไม่ใช่คนเลว หรือสำส่อนทุกคน

ไม่รู้ว่าคนติดเชื้อแล้วจะสดใสอวบอิ่ม ไร้ริ้วรอย

ไม่รู้ว่ากินน้ำแก้วเดียวกันไม่ติดเชื้อ

ไม่รู้ว่าว่ายน้ำในสระเดียวกันก็ไม่ติด............

แล้วมันก็จะกลายเป็นปัญหา...ที่มากกว่าที่มันจะเป็น

.....................................

มีเรื่องของน้องคนนึงมาให้อ่าน

ได้รู้จักกับน้องคนนี้

น่ารักนิสัยดี หน้าตาดี

ขยันทำงาน ทำงานเก่ง

ไม่เที่ยว ชอบออกกำลังกาย

....... แต่ก็ดูเศร้าในบางครั้ง

วันนึงเขาบอกว่ามีอะไรจะบอก

ให้ไปเปิดเวปดู เรื่องของน้องเขาเอง

แล้วบอกว่า "อ่านแล้วเราไม่รู้จักกันก็ได้นะ"

........................

ไม่รู้ว่าอ่านแล้วจะรู้สึกยังไง

แต่ก็อยากให้อ่านนะ

เผื่อจะคิดอะไรได้

ดีดีซักเรื่อง

..........

คือตัวเราเท่านั้นเอง

เมื่อต้นปีพ.ศ. 2540 เราไปพบแพทย์และรู้ว่าเป็นโรคความดันโลหิตสูงแพทย์บอกว่าพบได้น้อยมากในผู้มีอายุน้อยเช่นเรา เราทำงานหักโหมและ มุ่งมั่น พักผ่อนไม่เพียงพอ มาในกลางปีพ.ศ. 2546 โรคความดันโลหิตสูงเริ่มแสดงอาการมากจนต้องพึ่งยาเพื่อลดความดันโลหิตสูง ผลจากการรับยาทำให้เรามีอาการผิดปรกติหลายอย่างเกิดขึ้น เช่น หลงลืมง่าย หย่อนสมรรถภาพทางเพศ ร่างกายไม่สามารถปรับอุณหภูมิโดยฉับพลันได้ เราไปโรงพยาบาลบ่อยขึ้นเรื่อยๆ เราเหนื่อยและท้อถอยจนถอดใจ "ร่างกายไม่อาจฝืน เราจะคืนให้กับเขา" สิ่งที่กลัวที่สุดคือ อาการสโตร็คหรือเส้นเลือดในสมองแตกและกลายเป็นอัมพาต แต่กระนั้นเรายังคงดำเนินชีวิตต่อไปเรื่อยๆ ชีวิตทุกคนย่อมมีมุมมืดและมุมสว่างในเวลาเดียวกัน เรามีชีวิตคู่เหมือนคนอื่นๆ ชีวิตรักย่อมมีทั้งสุขและทุกข์ปะปนกันไปได้แต่ยึดคติประจำใจว่า "หากจะรักต้องเผื่อคำว่าเสียใจ" เมื่อคิดเช่นนี้ได้ทางรักสีรุ้งนี้จึงโรยด้วยกลีบดอกไม้มาตลอดทาง

ต้นปี พ.ศ. 2547 เราอยากจะพัฒนาความรู้จึงไปสมัครเรียนปริญญาโทในมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง เราเรียนไปด้วยและทำงานด้วยในเวลาเดียวกัน เราเหนื่อยแต่มีความตั้งใจมั่นว่าจะเรียนให้ได้ เย็นวันหนึ่งเรารู้สึกเจ็บคอคล้ายจะเป็นต่อมทอนซิลอักเสบจึงไปพบแพทย์ แพทย์ตรวจดูพบก้อนที่ใต้คางสี่มุมบนล่าง โดยสันนิษฐานว่าจะเป็นมะเร็งในต่อมน้ำเหลือง ตอนนั้นเราตกใจมาก แต่ยังมีสติ 1 สัปดาห์ให้หลังคณะเทคนิคการแพทย์ โรงพยาบาลศิริราชโทรศัพท์เข้ามาที่มือถือของเรา เรียกให้ไปตรวจเลือดเพื่อยืนยันผลเพราะเราเคยตรวจสุขภาพประจำปีไว้ วินาทีนั้นรู้แล้วว่าชีวิตจะต้องเปลี่ยนไป จำได้ว่าตกใจมากจนทำอะไรไม่ถูก

เย็นวันนั้นเรากับเพื่อนสนิทอีก 2 คนไปโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่งย่านพระรามเก้าตั้งใจไปตรวจเลือดหาเชื้อเอชไอวี เรานั่งรออย่างใจจดจ่อสักพักพยาบาลจึงเรียกเข้าไป แต่แพทย์ขอคุยกับเพื่อนเราก่อน เราเห็นเจ้าหน้าที่เดินเข้าเดินออกจึงรู้โดยนัยแล้วว่าเราต้องมีผลเลือดบวก แต่ในใจยังคงคิดเข้าข้างตัวเองว่าคงไม่ใช่ๆ เมื่อเข้าพบแพทย์และรับฟังสาธยายอะไรต่างๆนานาเสียพักใหญ่ แพทย์จึงบอกผลแก่เราโดยเลี่ยงไม่พูดประโยคที่ว่า "คุณติดเชื้อเอชไอวี" ให้เราสรุปเอาเองจากที่แพทย์พูดมา คงกลัวเราจะทำใจไม่ได้ แต่ผิดถนัดเวลานั้นเราตกใจแต่คิดว่าอะไรจะเกิดมันต้องเกิดวินาทีนั้นเข้มแข็งมาก แพทย์สันนิษฐานว่าเราน่าจะได้รับเชื้อเอชไอวีมานานประมาณ 3 ปี เราเองไม่รู้ว่าแพทย์เอาหลักเกณฑ์อะไรมาประเมินว่าเราได้รับเชื้อมาเป็นเวลา 3ปี ทั้งที่ต้นปีเราไปตรวจเลือดยังไม่พบเชื้อเอชไอวี เราเดินออกจากโรงพยาบาลแห่งนั้นมาพร้อมกับเพื่อนทั้ง 2 คน คนหนึ่งร้องไห้เสียใจ อีกคนพูดปลอบใจเราต่างๆนานา เราแข็งใจโทรศัพท์ไปบอกแฟนซึ่งยังไม่เชื่อเพราะอาจจะกำลังตกใจ ......................

ตามไปอ่านได้ที่ เวปนี้

edit @ 2005/09/01 14:17:29